pnpm monorepo'ya neden geçtim

Tek bir uygulamayla başlayabilecekken neden baştan bir çalışma alanı (workspace) kurduğumu soralım.

Paylaşılan sınırlar

İçerik şeması (content-schema), paylaşılan bileşenler (ui) ve yapılandırma (config) ayrı paketler olarak duruyor. Bunun kolaylaştırdığı şey şu: bir şemayı değiştirdiğimde onu kullanan her yer aynı paketten okuyor, kopyala-yapıştır sürümü diye bir şey yok.

| Klasör adı | İçeriği | Kim kullanıyor | | ------------------------- | --------------------------------- | -------------------- | | apps/web | Next.js sitesi | Son kullanıcı | | packages/content-schema | Zod şemaları, doğrulama betiği | apps/web, betikler | | packages/ui | Paylaşılan bileşenler | apps/web | | packages/config | tsconfig, ESLint, jeton kuralları | Tüm paketler |

pnpm neden, npm/yarn değil

İki somut gerekçe: sabit bağımlılık yönetimi (aynı paketin iki farklı sürümü sessizce karışmıyor) ve disk alanı verimliliği (paketler bir kere indirilip sembolik bağlantıyla paylaşılıyor, her paket kendi kopyasını tutmuyor).

Bugün aşırı mühendislik gibi görünse de

Bu yapı tek bir Next.js uygulaması için gereğinden fazla görünebilir — ve bu gözlem doğru. Ama ileride bir API eklendiğinde apps/api açmak bir klasör açmaktan ibaret olacak, yeniden yazım gerekmeyecek. Bugünkü maliyeti neredeyse sıfır: birkaç yapılandırma dosyası.

Kapanış

Monorepo kararını "büyüyeceğiz" varsayımıyla değil, "büyürsek pahalı olmasın" tedbiriyle verdim. İkisi farklı gerekçeler; birincisi tahmin, ikincisi sigorta.