Yapay zekâ destekli kod araçlarını nasıl kullanıyorum

Bu yazı bir "yapay zekâ uzmanlığı" iddiası değil; tek bir geliştiricinin gündelik deneyimi. Baştan netleştireyim: aşağıdakiler benim bugünkü alışkanlıklarım, sabit bir tarif değil.

Nerede işime yarıyor

Tekrar eden, sıkıcı kodda zaman kazandırıyor: form doğrulama iskeleti, tip tanımları, benzer bir bileşenin ikinci varyantı. Bu tür işlerde önerinin doğruluğunu hızlıca doğrulayabiliyorum çünkü kalıp zaten bildiğim bir kalıp oluyor.

Nerede güvenmiyorum

Mimari karar, güvenlik ve erişilebilirlik gibi konularda son sözü kendim veriyorum. Önerileri her zaman kalite kapılarından geçiriyorum — bir öneri axe-core taramasından ya da tip denetiminden geçmiyorsa, öneri ne kadar "mantıklı görünse" de kabul edilmiyor.

Karar verme kuralım

Bir öneriyi kabul etmeden önce kendime tek bir soru soruyorum: "Bunun neden doğru olduğunu ben de açıklayabiliyor muyum?" Açıklayamıyorsam, öneri işe yarıyor gibi görünse de almıyorum — çünkü altı ay sonra o kodu bakımı yapacak kişi de benim, ve o an "bilmiyorum, öyle önerildi" cevabı yeterli olmuyor.

1. 1

   Öneri gelir

2. 2

   Ben okurum

3. 3

   Gerekçesini anlarım

   Açıklayamıyorsam durur.

4. 4

   Kalite kapılarından geçirir

5. 5

   Kabul ya da red

| Görev türü | Güvendiğim | Güvenmediğim | | ------------------------ | ---------------------------- | ------------------------------------------- | | Tip tanımı | Tekrarlayan arayüz tanımları | — | | Mimari karar | — | Rota yapısı, veri modeli | | Erişilebilirlik denetimi | İlk taslak öneri | Son onay — her zaman axe-core'a bırakılır |

Kapanış

Bu sabit bir tarif değil; aracı kullandıkça değişiyor. Bugün yazdığım bu kurallar altı ay sonra farklı olabilir — ama "açıklayabiliyor muyum" sorusu kalıcı kalacak gibi görünüyor.